vrijdag 22 december 2017

Jaaroverzicht- Team Koedood.


22 december- 2017.

 
Als ik zo is terug kijk naar onze vorige blogs dan denk ik :  wat gaat de tijd toch ontzettend hard.
Ik weet nog goed dat we september 2015 onze brief op de post hadden gedaan om ons officieel aan te melden  voor de adoptie procedure, nu zitten we al weer eind 2017, we hopen over anderhalve week het nieuwe jaar in te gaan, wat zal ons dit jaar te wachten staan?
Ik wil een korte terug blik geven over het afgelopen jaar.

Waar we begonnen in eind januari met onze verplichte VIA cursus : Het doel van deze bijeenkomsten is om aspirant-adoptieouders voldoende informatie te geven om een weloverwogen keuze te kunnen maken om al dan niet te adopteren. Er wordt aandacht besteed aan de thema’s die in adoptiegezinnen speciale aandacht verdienen. Dat zijn: de biologische ouders, de voorgeschiedenis van het kind, verlies en rouw, hechting, identiteit en loyaliteit en wensen en grenzen rond het te adopteren kind. Ook is er gelegenheid om met andere aspirant-adoptieouders van gedachten te wisselen.
Half maart hebben we deze VIA cursus af mogen ronden en ons wachten toen een volgende stap, we zouden wachten totdat we bericht zouden krijgen om ons medisch te laten keuren.
Martijn en ik hebben ooit een afspraak met elkaar gemaakt, als er post binnen zou komen wat ook te maken heeft met onze adoptie zouden we dit samen open maken. ( hoe cliché klinkt dit maar het is dus wel waarheid 😊 )
Al vrij snel naar de VIA cursus op een zaterdag kregen we een brief op de mat, ik was aan het werk en Martijn appte mij een foto door met een envelop van de raad, en zoals gezegd heeft meneer netjes gewacht met het open maken van deze brief, uit mijn werk snel samen de brief open gemaakt en daarin stond vermeld dat we ons medische mochten laten keuren, dit voelde als weer een stap die we af mochten gaan ronden.
Na dat we een doktersbezoek hadden gehad en de brief weer terug hadden gestuurd begon het ‘ lange’ wachten voordat we een oproep kregen voor de raadsgesprekken, en zoals jullie wel mee hebben kunnen lezen is het wachten niet altijd vanzelfsprekend gegaan.
Martijn is gedurende dit jaar op adoptie gebied altijd optimistisch geweest, ik stelde soms termijnen in voor mezelf.
Wat bedoel ik hiermee ? een voorbeeld voor jullie : Toen ik de raad belde afgelopen augustus gaf de mw. aan de telefoon aan dat het nog wel tot volgend jaar kon gaan duren eer dat we überhaupt gebeld zouden worden voor ons eerste gesprek, bij mij zakte de moed in de schoenen en ik dacht hoe komt er ooit aan dat wachten een eind, Martijn daar in tegen zij toen al, meer kom op, geloof mij nu maar het gebeurt echt wel eerder.
En warempel, had die toffe peer van mij toch nog even gelijk ook, zo plotseling belde de mw. Van de Raad ons in oktober op om een eerste afspraak te plannen, en nee niet voor over 2 weken, nee direct die dag er na al, zo ook geen rede dus om zenuwen te creëren.
Het eerste gesprek moesten we elkaar een beetje aftasten, zowel de raadsmedewerkster en wij zelf, we liepen het gebouw uit en ik zij tegen Martijn nog, is dit nu echt wat ze willen ? ons ondersteboven schudden ? maar ik zag dat natuurlijk op dat moment verkeerd in want met alle goede bedoelingen, ik snap heel goed dat de raad dit allemaal moet weten, het adopteren van een kind is niet zomaar iets, het gaat om een mensenleven.
Ons 2e gesprek ging over onze levensloop, dit gesprek was ook echt fijn, de raadsmedewerkster die wij hadden deed dit beroep al 9 jaar en je merkte aan haar dat ze veel ervaring had ook met het doorvragen van bepaalde dingen, dit gaf ons echt een enorm goed gevoel.
Ons 3e gesprek was bij ons thuis, deze stond in het teken van special need, na dit gesprek gaf de raadsmedewerkster aan dat wij een beginseltoestemming zouden gaan krijgen, dit gaf voor ons zo een enorme opluchting, en natuurlijk er waren er zoveel om ons heen die zijden als jullie dat niet krijgen dan klopt er iets niet, maar hee, wacht maar tot je zelf in dat schuitje zit 😊 , dan wil je soms ook niet al te positief denken, al proberen we dat natuurlijk wel, maar ben soms zo bang dat ik mezelf blij maak met een dooie mus, omdat adoptie juist een weg is met pieken en dalen.
Gisteren hadden we eigenlijk ons rapport inzage, deze verviel omdat de raadsmedewerkster toch nog een aantal vragen had voor ons voor in ons rapport, daarom werd dit een bel afspraak, wederom was ik zenuwachtig, waarom? Geen idee, ik blijf voor bepaalde dingen toch iets wat nerveus, Martijn daarin tegen niet hoor, die voelt zich zo relaxt op dat moment en zit mij dan alleen maar op een verschrikkelijke irritante manier te irriteren 😊😊 ( toch ist een lieverd hoor, maar hij ken mij zo snel op de kast jagen )
Vandaag was dus eindelijk het moment daar, we mochten ons rapport inkijken, ze maken een samenvatting van de gesprekken die gevoerd zijn en deze komen dan in je dossier.
MAAR HO IS FF, WIJ HEBBEN TOCH EEN PRACHTIG RAPPORT, en ja ik was hier zo onwijs blij mee, ze heeft ons zo onwijs goed omschreven, we kregen allebei een rapport voor ons die we door mochten lezen, we mochten de tijd nemen die we nodig hadden en soms hoorde je ons allebei zachtjes gniffelen met wat er in stond, ik lees vrijwel snel, Martijn is rustig en die leest elke regel nog is 2x over, wat uiteindelijk resultaat gaf, want een paar kleine foutjes stonden er in maar dit ging de mw. van de raad direct recht zetten.
Ik vond het zo mooi om te lezen hoe zij ons zag, ze heeft ons 3x gezien maar toch heeft zij een beeld van ons gekregen wat compleet klopt, respect voor hun werk en dat hebben we ook even benoemd want ik geloof zeker dat dit pittig werk is om al die aspirant adoptie ouders te screenen.
Ons dossier word nu naar het ministerie gestuurd, en vanuit daar zal er een beginseltoestemming worden opgestuurd naar het door ons uitgezochte bemiddelingsbureau en ons rapport zal ook daarheen gestuurd worden, dit rapport zal straks ook worden vertaald in het land van herkomst van ons toekomstige adoptiewonder.
Weer een stap afgerond , en weer zullen we nu de wachttijd in gaan op een volgende stap, dit zal het intake gesprek worden door het door ons uitgezochte bemiddelingsbureau, weer een hele andere fase, maar wat zijn we dankbaar dat we deze stap nog in dit jaar hebben mogen afronden!
raadsmedewerkster gaf vandaag ook toe dat ze het redelijk snel voor ons heb kunnen afronden omdat we op veel dingen ons al hadden voorbereid en ook al veel hadden ingelezen, ze vond de samenwerking erg fijn en ze merkte dat we wat deden met de informatie die ze aan ons verstrekte.
Op naar 2018, wat zal er dan ons te wachten staan?, we weten zelf ook dat we er voorlopig nog niet zijn, maar als we zo terug kijken hebben we ook al heel wat bereikt.
Wij willen jullie ook vanaf deze plaats enorm bedanken voor het medeleven die wij altijd krijgen, dit d.m.v. kaartjes / cadeautjes en alle reacties die jullie ons altijd geven na het plaatsen van een Blog, dit doet ons goed en geeft ons moed om verder te gaan.
Bovenal beseffen wij heel goed dat er nog Een is die boven ons staat, bidden jullie met ons mee dat de procedure zo spoedig mag blijven verlopen ?
Bij deze willen wij jullie ook liefdevolle feestdagen toewensen en een voorspoedig 2018 !

 
Liefs Martijn & Merith.




De weg van lang wachten, veel geduld.
Maar wel een pad in liefde gehuld.
De weg waarin liefde overwint,
waar al zielsveel gehouden wordt van een
nog onbekend kind.
Het uitkijken naar het omarmen,
om een kinderhart te verwarmen

Geen opmerkingen:

Een reactie posten