vrijdag 4 augustus 2017

Adoptie Update ;


Adoptie een weg waarin je veel pieken en dalen mee zal maken.

Aankomende september is het alweer 2 jaar geleden dat we samen onze brief op de post hebben gedaan richting stichting adoptie voorzieningen, dat moment vergeet ik gewoon niet meer je kijkt elkaar aan en zegt dan ook echt : ook wij zijn nu in een langdurige verwachting.

Aan het begin van je adoptie traject weet je ook glad niet waar je verwachtingspatroon kan liggen, je verdiept je uiteraard in de procedure zelf en je ontmoet ook wel verschillende mensen die zelf een kindje geadopteerd hebben of zelf ook in het adoptie traject zitten, hier kan je steun en kracht uit halen omdat deze mensen zelf ook weten wat de procedure in houd.

 Laats zette ik een update op onze blog, over hoe het nu met ons ging en omdat het al een poosje stil was geweest.

Toen deelde we jullie mee dat we er van uit konden en mochten gaan dat in september de Raad vd kinderbescherming langs zou komen.

Maar helaas is niets minder waar, van de week heb ik zelf contact opgenomen met de raad van de kinderbescherming, om te vragen hoelang het ongeveer kon duren voordat de gesprekken plaats konden vinden, mw. Gaf aan dat ze dit een lastige vraag vond en gaf ook toe dat de adoptie op dit moment van latere zorg was, ik stond een beetje perplex van dit antwoord, op de vraag waarom adoptie op dit moment het ondergeschoven kindje is kreeg ik als antwoord, mw. Sorry maar er zijn op dit moment te veel probleem gevallen binnen Nederland waar onze zorg als eerste heen gaat, ze gaf ons mee dat er op dit moment nog 35 stellen voor ons zijn, en dat we er van uit moesten gaan dat het nog wel een half jaar kon gaan duren, het was op zich een fijn gesprek hoor, de desbetreffende mw. Vond het ook vervelend gaf ze toe.

Na dat ik de telefoon neer had gelegd kreeg ik toch wel een domper over me heen, er schiet van alles door je heen, tja ook dit hoort dus bij adoptie, we kunnen hier wel over in gaan zitten maar we hebben besloten om dat niet te gaan doen 😊 , uiteraard heb ik een aantal dagen echt wel gehad dat ik er van baalde, maar goed; als dit het ergste was geweest… gelukkig is dat niet zo.

 

We wachten nu gewoon heel rustig af totdat de raad zich komen melden wanneer ze langs willen komen.

Vele mensen vragen zich af wat de raad komt doen, dit staat hieronder beschreven :

Het ministerie van Veiligheid en Justitie vraagt advies over de aanvraag aan de Raad voor de Kinderbescherming. De Raad voor de Kinderbescherming onderzoekt of de aanvrager geschikt is als adoptieouder. De raadsonderzoeker kijkt naar de sterke kanten, die het kind bescherming zullen bieden, en naar mogelijke risico's voor het kind in het aankomend gezin. Het onderzoek bestaat uit:

  • Gesprekken
    De raadsonderzoeker stelt vragen over kinderwens, motivatie, relatie, andere kinderen, godsdienst, inkomen en sociaal netwerk. Hij vraagt ook naar het levensverhaal van de aanvrager: hoe heeft hij zijn opvoeding ervaren, hoe heeft hij bijzondere gebeurtenissen verwerkt en welke invloed hebben deze ervaringen op opvoedvaardigheden.
  • Gezondheidsverklaring
    De raadsonderzoeker vraagt om een gezondheidsverklaring. Die verklaring moet door een onafhankelijke arts zijn afgegeven, dus niet door de huisarts van de aanvrager. Het is belangrijk dat een adoptiekind een stabiel thuis krijgt. Gezondheidsklachten of een handicap van de aanvrager kunnen veel aandacht vragen. Dit kan een risico vormen voor het kind.
  • Onderzoek naar strafbare feiten
    De raadsonderzoeker kijkt of de aanvrager strafbare feiten heeft gepleegd sinds zijn 12e jaar. Hiervoor vraagt hij een uittreksel op uit het Justitieel Documentatie Systeem. Bij strafbare feiten bekijkt de raadsonderzoeker of deze een risico vormen voor een adoptiekind.
  • Psychologische test
    Als de aanvrager 42 jaar of ouder is, mogen er volgens de wet geen risicofactoren meer zijn. Een extra onderdeel van het raadsonderzoek is dan een psychologische test.

Het besluit om een kind van een ander te willen verzorgen, opvoeden en adopteren moet een weloverwogen keuze zijn. Als blijkt dat de aanvrager vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaat of zwanger is, dan wacht de raadsonderzoeker met het onderzoek. De raadsonderzoeker wil na de behandelingen of de zwangerschap weten of de aanvrager nog steeds voor adoptie kiest.

 

 

Nu staat hierboven dat het adopteren van een kindje een weloverwogen keuze moet zijn, hier zijn wij ook zeker van overtuigd dat dit zo is.

Wij denken dat het voor de mensen langs de zij lijn het moeilijker is om er in te komen wat adoptie nu echt inhoud , waarom ? vaak krijgen we opmerkingen naar ons toe zoals  :

-          Dat je dit nu echt wilt ? het lange wachten , zoveel gesprekken .

-          Het kost zoveel geld, dat je daar niet tegen aanloopt, waarom moet het allemaal zo veel kosten ?

-          Het lange wachten moet je allemaal wel willen hoor, ik zou daar geen geduld voor hebben.

 

De eerste opmerking over dat je dit echt wilt, JA ! dit willen we echt, het is voor ons een weloverwogen keuze, en die maak je samen en niet alleen, je gaat je gevoel volgen en dat doen wij nog steeds.

En inderdaad, de kosten liggen relatief hoog op adoptie gebied, maar dat hebben wij er zeer zeker voor over en we gaan er voor samen.

Het lange wachten kan je ook de andere kant van bekijken, probeer het is in te zien met dat wij nog kunnen genieten van de kleine onverwachtse dingen om ons heen, het plotselinge nachtjes weg gaan of het geen zin in hebben in het eten koken dus ergens snel een hapje eten, snappen jullie ? natuurlijk word je geduld echt wel is op de proef gesteld maar voor nu moet je al het negatieve wat rondom adoptie word verspreid is in het positieve draaien, geloof mij nou maar dan kom je een heel end.

 

En daarbij mogen we ook vertrouwen dat er altijd Een boven ons staat, niets is uit toeval.



 

woensdag 21 juni 2017

Adoptieprocedure

Even een kleine update over onze adoptie , we krijgen de laatste tijd best wat vragen hoe het dr nou mee gaat.
Adoptie bestaat vooral uit het lange wachten en vooral een hele lange adem kunnen hebben , het gaat niet in een sneltreinvaart en dat hoeft wat ons betreft ook echt niet.
We hebben in maart onze 5 cursusdagen af mogen ronden , daarna zijn de papieren op de post gegaan richting de raad vd kinderbescherming om te vermelden dat we die dagen allemaal hebben bijgewoond , de raad van de kinderbescherming neemt het dan verder op en vanzelf kregen we een dikke envelop toegestuurd dat we ons medisch mochten laten keuren , dit mag niet bij je eigen huis arts dus we moesten een onafhankelijke huisarts zoeken , die hadden we snel gevonden en we konden ook binnen no-time terecht, we hadden een ontzettend toffe dokter die het helemaal leuk vond dat hij een steentje bij kon dragen aan ons traject, en we moesten hem zeker beloven dat als we eenmaal een kindje hadden dat we hem ook een kaartje moesten sturen 😅, altijd leuk van die over enthousiaste mensen !
Toen we ons medisch gekeurd hadden mochten de papieren weer terug gestuurd worden richting de raad vd kinderbescherming , en daar liggen ze nu alweer een poosje , nu is het wachten tot ze bij ons langs komen thuis , ze komen 1 keer bij je thuis en we mogen daar 2 keer langs komen , zo gaan ze kijken wie wij nou zijn en gaan ze uit zoeken of we geschikt zijn om een kindje op te nemen bij ons thuis , de wachttijden in Rotterdam zijn relatief lang , we mochten uitgaan van rond september / oktober , ook dit wachten we rustig af.
Tot nu toe vermaken we ons prima , we zijn allebei druk met ons werk.
Martijn heeft begin dit jaar besloten om per 1 juli voor zichzelf  te gaan starten , dit vind ik super spannend , martijn staat er wat nuchterder in , wat maar goed is ook want anders kom je nergens.
Hij zal gaan starten als ZZP interieur/afbouw , dus daar gaat manlief zich volledig op focussen , wat ik alleen maar heel fijn vind, hij heeft er echt plezier in dus ik geloof vast en zeker dat het goed mag komen.
Ik werk zelf ook 32 uur in de week , dus ik ben ook het merendeel van de straat af , verder vermaak ik me zeker met alle lieve nichtjes en neefjes en vriendjes en vriendinnetjes om me heen , ik voel me echt een gezegend mens! En ik ben ook zo dankbaar dat ik me zo mag voelen , omdat ik weet dat het ook zo anders kan wezen.
En uiteraard heb ik ook mijn mindere dagen , maar wie heeft die nou niet ? Ik heb geleerd om al het negatieve in het positieve te draaien en dat gaat me op de dag van vandaag nog steeds goed af!
Zodra er nieuws is hou ik jullie zeker op de hoogte , ik vind het tof dat er zoveel mensen zijn die ons willen volgen tijdens onze adoptie procedure , al dat medeleven doet ons zo goed !
En het zijn de kleine dingen die het doen , elk jaar met vader/moeder dag staat er van mijn lieve schoonfamilie een cadeautje voor ons klaar , en het gaat er heus niet om dat we wat krijgen maar wel om het gebaar wat ze daarmee willen laten zien, dat ze aan ons denken .
Als we onze beginseltoestemming mogen krijgen zullen wij ook met een website (blog ) gaan beginnen die gesloten is , daar zal je een wachtwoord voor moeten invullen , dat doen we heel bewust omdat we de privacy voor ons toekomstige wereldwondertje willen waarborgen , tzt mag je ons zelf om dat wachtwoord vragen , dan zal je die zeker krijgen.

🙋🏼

donderdag 9 maart 2017

Ode aan mijn Martijn :)

Op zo'n dag als vandaag , zonnetje schijnt door mijn ramen heen naar binnen, ik lig ziek op de bank, klein griepje te pakken, maar dat weerhoud me niet om weer even wat op papier te zetten..



Ik zat is terug te denken aan de afgelopen jaren, ik had het er van de week is over met iemand, die zei dat hij dit jaar alweer 25 jaar getrouwd zou zijn , het vliegt gaf deze man toe.
Nu hopen wij zelf eind mei 4 jaar getrouwd te wezen , mega wat is de tijd gevlogen en wat is er dan in 4 jaar veel gebeurd. 
Veel ups maar ook zeker downs die er tussen zaten , maar wat ben ik blij met een man als Martijn aan me zeide , hoe cliché dat ook klinkt maar een betere vent had ik niet kunnen treffen , hij die mij altijd weer vrolijk maakt als ik verdrietig ben , hij die een arm om me heen slaat als ik gefrustreerd ben.
 
 

Nog even terug te komen op die 4 jaar huwelijk , mensen gaan er maar vanuit dat je gewoon kinderen krijgt hè? Ik zou bijna willen zeggen mensen denken tegenwoordig kinderen te nemen ! Het is allemaal zo vanzelfsprekend volgens hun , zo krijgen we wel eens van die vragen:

  • hoelang zijn jullie getrouwd ? Dan zeggen we terug , oh bijna 4 jaar. Huh 4 jaar al ?? En al kinderen ? Nee helaas nog geen kinderen, oh joh geniet er nog maar even van zolang het nog kan want die vrijheid ga je nog missen. 

  • Jullie zijn ook al weer een poosje getrouwd hè? Uhm ja klopt ☺️ , dan valt er vaak een lange stilte en je hoort ze bijna denken,  vaak komt er dan uit , wil je ze nog niet ? Of kan je ze niet krijgen , gelukkig ben ik niet op m'n mondje gevallen en zeg ik vaak wel waar het op staat.

  • Jullie hebben een dubbel loon, het kan niet anders zijn dan dat je bakken met geld heb dus dat kan je makkelijk uit geven 😂, joehoe mensen ; verdiep je anders even in de kosten van adoptie , want die zijn erg realistisch hoor, al hebben we dat er uiteraard zeker voor over hè , met alle liefde zelfs, en krijg nu ook geen medelijden met ons , want dat is echt niet nodig🙈 

Hierboven dus een aantal opmerkingen die we dus regelmatig krijgen , tegenwoordig kan ik er soms ook nog wel is stiekem om lachen , natuurlijk doet het je wel eens pijn , maar echt mensen er is meer in het leven dan alleen kinderen hè, ik zeg nu heel vaak tegen mensen , dat we nu heel bewust genieten van onze tijd samen , pas nog ... we zaten in de auto onderweg naar een bruiloft er stond file... de volgende dag moesten we allebei werken maar we dachten, Hee na ons werk kunnen we wel ff een een nachtje weg gaan , zo gezegd zo gedaan , een heerlijk nachtje weg geboekt naar hartje Nijmegen, we hebben genoten met een Grote G. 
  
Ik heb respect voor Martijn hoe hij omgaat met onze kinderloosheid , vaak positief , soms verdrietig en dat mag ook zeer zeker. 
 
 
 
 
 

 

 
Ik geniet stilletjes als ik zie hoe hij met onze nichtjes en neefjes omgaat , Ome martijn is altijd in voor een spelletje voetbal of verkleedpartijtjes als prinses. 😂🎀
Als ik martijn zo bezig zie met die kinderen dan denk in altijd jij zal later de beste Papa worden van onze wereldwonder, ik geniet er nu al van ...
 
 






Volgende week Dinsdag hopen we alweer de 4e cursus te hebben van onze adoptie, de cursus telt 5 dagen dus dit is de ene laatste en dan dus weer op naar een volgende stap van de vele , we genieten elke keer weer met het maken van de kleine stapjes , en zo maken we er dus ook elke keer weer een klein feestje van als we een cursusmiddag hebben afgerond.


Bedankt voor het lezen van deze blog , leuk om elke keer weer terug te lezen dat jullie het leuk vinden om ons te volgen, deze keer wat meer foto's er bij gezet om een kijkje te nemen in ons leven💪🏻 

Liefs Martijn & Merith 

woensdag 1 februari 2017

Definitief van start :)


Tijdens het schrijven van deze blog staat er op de achtergrond zachtjes een cd aan en zit ik met mijn kopje thee op de bank.

Ik neem jullie even mee terug in de tijd : het jaar 2015.

Juist, daar begon het gisteren mee.

Oh wat waren Martijn en ik zenuwachtig gisteren , want ja gisteren hadden we toch echt onze officiële start, onze 1e adoptie cursus.

Waarom wilde ik jullie mee terug nemen in de tijd? Omdat het daar ook mee begon, je moest je eigen gaan voorstellen, en nee dat hoefde we niet zelf te doen, je moest het stel wat naast je zat vragen gaan stellen over hunzelf en hun verleden en zo mochten wij hun in de groep voorstellen, en dit had ook een wisselwerking, zo stelde hun ons voor in de groep.

Iets waar ik best tegenop zag, aan de ene kant kijk je er erg naar uit dat het eindelijk van start gaat, maar aan de andere kant moet je, je eigen wederom weer kwetsbaar opstellen.

De mensen die gisteren aan ons gevraagd hebben hoe we de 1e cursus ervaren hadden gaf ik 3 woorden.

-          Intensief

-          Tranentrekkers

-          Maar zeker de moeite waard

 

Ik zal uitleggen wat we hier mee bedoelen, het intensieve vond ik toch wel dat je in een onbekende groep je verhaal moest vertellen, en ook je beweegredenen voor adoptie, natuurlijk heb je zat om te vertellen, maar toch hè, het is gewoon net even anders.

 

De tranentrekkers vond ik toch wel de beelden die ze ons lieten zien, een biologische moeder die afstand neemt van haar kind, hoe heftig moet dit geweest zijn ? moet je indenken moeders onder ons, dat jij er zelf bij ben dat je kind aan de adoptie ouders gegeven word, nu vind ik wel dat dit verhaal 2 kanten heeft; de moeder van het kindje vertrouwt het JOU wel toe, en het is ook niet voor niks, moest ze het kindje anders dood maken( dit is iets wat ze zelf ook zij) ? ze gunt haar kind ook nog een goed leven, en dat is iets wat zij zelf niet kunnen bieden, dit vond ik wel heel confronterend, en nog wat; ik geloof zeker dat God met een ieder van ons een doel heeft, en zo heeft Hij dat met deze kinderen ook.

Maar het was zeker de moeite waard, je leert hoe je moet omgaan met bepaalde situaties.
Een hoop mensen in onze nabije omgeving vragen zich af waar al die cursussen nou eigenlijk nodig voor zijn, een stel wat zwanger raakt hoeft toch ook geen cursus te volgen?

Ze bereiden ons wel voor op wat komen gaat, en geven daar een fijne begeleiding bij, iets wat zeker nodig is in dit hele traject.

 

Gisteren werd duidelijk in het nieuws dat de verontrustende verhalen over het stoppen van de gehele adoptie gelukkig niet door gaat, dit werd ons gelijk medegedeeld, hierbij de link als je het nog even na wil lezen.


 

Hoe nu verder ?

 We hopen om de 2 weken een cursus te hebben en dit gedurende 5 keer, nu dus nog 4x.
Daarna zullen we wachten op de Raad van de Kinderbescherming, die zullen diversen bezoekjes afleggen aan het thuisfront.
Als alles goed mag verlopen, hopen we eind dit jaar ons te kunnen gaan inschrijven bij een adoptie-bureau, maar zover is het voorlopig nog niet,  maar er is een begin, volgens andere adoptieouders rijd het treintje weer voor ons ! J

 
Ik merk dat vele niet eens weten wat adoptie nou werkelijk inhoud, het zal een intensieve tijd worden waar pieken en dalen zich zullen afwisselen, schroom niet om te vragen hoe het allemaal in zijn werk gaat en hoe het er voor staat, wij zijn er tot nu toe erg open in geweest richting de buitenwereld en zijn van plan dit ook te blijven doen, maar wat we ook zeker beseffen is dat we deze weg niet samen zijn opgegaan maar dat er altijd nog Een boven ons staat, we willen jullie dan ook vragen om te Bidden voor al deze lieve kleine kwetsbare kinderen in de wereld die zo eenzaam zijn en die geborgenheid zoeken.

 

Lieve groet,

Martijn & Merith.

 

Wat de toekomst brengen moge,
mij geleidt des Heren hand;
moedig sla ik dus de ogen
naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen;
Vader, wat Gij doet is goed!
Leer mij slechts het heden dragen
met een rustig kalme moed!

Heer, ik wil Uw liefde loven,
al begrijpt mijn ziel U niet.
Zalig hij, die durft geloven,
ook wanneer het oog niet ziet.
Schijnen mij Uw wegen duister,
zie, ik vraag U niet: waarom?
Eenmaal zie ik al Uw luister,
als ik in Uw hemel kom!

Laat mij niet mijn lot beslissen:
zo ik mocht, ik durfde niet.
Ach, hoe zou ik mij vergissen,
als Gij mij de keuze liet!
Wil mij als een kind behand'len,
dat alleen de weg niet vindt:
neem mijn hand in Uwe handen
en geleid mij als een kind.

Waar de weg mij brengen moge,
aan des Vaders trouwe hand
loop ik met gesloten ogen
naar het onbekende land.

 
 
 

maandag 4 juli 2016

Samen staan we sterk 💙

Ik zat zo is te denken , mensen vragen veel wanneer we weer een blog tevoorschijn toveren, nou goed bij deze dan maar niet geheel alleen gericht over onze adoptie, want daarover hebben wij weinig te melden.

Afgelopen februari hebben we onze eerste informatiebijeenkomst gehad, deze was verplicht om door te gaan met het verdere vervolg van onze adoptie, toen werd ons al verteld dat we nog een jaar moeten wachten tot we onze vervolg cursus gaan krijgen , mensen vroegen ons ook van : vind je dat nou niet te lang , nog een jaar wachten ?
Nee wij vinden het persoonlijk niet te lang.
Wij vinden dat als je klaar ben voor de adoptieprocedure, je er van te voren al bij neer moet kunnen leggen dat het zolang duurt, het duurt pak hem weg 5 jaar maar je kan het ook zo zien , als het ons gegeven is dat we 5 jaar van elkaar kunnen en mogen genieten , we maken echt tijd voor elkaar vrij en genieten nu nog enorm van de vrije tijd.
Zo doen we veel met onze nichtjes en neefjes waar we dolgelukkig van worden.
Er zijn om ons heen verschillende zwanger waar we ook gewoon heerlijk van mee kunnen genieten , ik kijk uit naar al die kleine kindjes die we straks mogen gaan knuffelen.
Voor ons zal die tijd ook zeker gaan komen , we staan samen sterk en genieten van de lieve mensen om ons heen die altijd maar weer voor ons klaar staan.

Ik hoop dat iedereen die aan dit traject is begonnen of die er mee bezig zijn of geen kinderen kunnen krijgen positief in het leven blijf staan , zo kom je echt alleen maar verder, en uiteraard heb ik ook zo m'n tijden gehad dat het niet lekker liep, maar ik ben door deze tijd alleen maar sterker geworden.


maandag 1 februari 2016

Als God een deur sluit , opent Hij een venster.

We zijn weer een aantal maanden verder na de vorige blog die we online hadden gezet , wat kregen we ontzettend veel positieve reacties er op, zoveel lieve woorden en bemoedigden teksten, dit heeft ons echt goed gedaan en ons een enorme boost gegeven.

Vandaag hebben we onze eerste 'cursus' dag gehad in Utrecht , dit was een informatiebijeenkomst over de adoptie procedure. 
Leuk om te zien met wat voor verschillende mensen je dan wel niet bent , je durft elkaar bijna niet aan te kijken en al helemaal niet tegen elkaar te praten.
Voor iedereen was het net zo spannend als voor ons. 


We zijn officieel met ons doel gestart, en best een heel bijzonder gevoel! 
Afgelopen september ging onze brief op de post richting stichting adoptie voorzieningen, apart gevoel was dat, je bent dat officieel gestart met adoptie , maar zoals de meeste van jullie weten duurt het traject zo ontzettend lang, vrijwel snel kregen we ons BKA-nummer toegewezen , dit nummer bepaalt de volgorde van behandeling van de aanvragen.
Kort na het BKA-nummer viel er een volgende envelop op de mat, de uitnodiging om 1 februari een informatie bijeenkomst te komen volgen over hoe de adoptie procedure er uit ziet. 
We hebben een hele hoop informatie gehad, teveel om hier allemaal te benoemen.
www.adoptie.nl geeft ook goed beeld wat het nu allemaal inhoud.

Na deze dag is de volgende stap de 5 cursus dagen waarin je veel leert over bepaalde onderwerpen zoals hechting. 
Nu duurt dit nog een jaar voordat we met deze cursus dagen van start mogen, ze zeggen febr '17 , maar het kan altijd eerder zijn omdat er ook nog stellen uitvallen die toch niet doorgaan met de adoptie.

Adoptie bestaat vooral uit wachten , maar je kan dit ook positief inzien wat wij doen om juist extra te genieten van de tijd die je nu samen heb. 

We hopen jullie zo op de hoogte te houden met ons proces richting een prachtig lief kindje, we hebben de tijd en benutten die dan ook goed. 

Vinden het nog wel leuk om dit te benoemen, vorige week kregen we deze prachtige knuffel beer van onze beste vrienden , hun vonden dat wij net zo goed een cadeautje verdiende ook al zijn we niet zwanger , wij zijn net zo goed in verwachting alleen op een hele andere manier. 


Lieve groet 
Martijn & Merith 

maandag 7 december 2015

God zal je helpen !

Ik zit al weken na te denken , 
Raar begin eigenlijk , maar goed veel mensen zegen tegen mij dat ik soms is wat op papier moet zetten en dat ga ik nu doen. 
Het helpt zeggen ze , dingen van je af schrijven !
We zijn zo in de december maand aangekomen , we zijn al weer bijna aan het einde van het jaar.
Ik kan me vorig jaar oud & nieuw nog indenken, we zaten bij ons thuis en er waren vrienden op bezoek. 
Klokslag 12 uur vroeg een van onze vrienden , wat zijn jullie goede voornemens voor het aankomende jaar ?
Na lang wikken en wegen zeiden we tegen elkaar , wij gaan vol positieve moed 2015 in en laten een verdrietig 2014 achter ons.
Jullie zullen nu wel denken ? Een verdrietig 2014 ? 
Klopt , vorig jaar november kregen wij definitief te horen dat kinderen krijgen er voor ons niet in zat , alles was uitgesloten. Geen ivf geen iui en weet ik niet wat je allemaal nog meer heb. 
Ons leven stond ogenblikkelijk heel even stil.
Heel even maar , we gingen door.
Je verteld het zo tegen je familie en vrienden , verschillende mensen dus ook verschillende reacties. Je gaat een achtbaan in , vol van emoties en van verdriet.
Ik zelf was toen we het nieuws kregen te horen 20 , jong heel erg jong, ik voelde me ineens niet meer jong , ik werd ineens volwassen geschopt. 
 
Ik weet nog goed dat ik het tegen de mensen in onze omgeving moest gaan vertellen , ik was dapper en liet dan ook geen emoties zien, er waren mensen in onze omgeving die in het bijzijn van ons moesten huilen als we het hun vertelde, en dan keken wij elkaar aan en dachten , kom op het leven gaat verder dus het zal best allemaal wel goed komen.
 
Tot dit jaar maart...
Ik werd stil, terug getrokken , toonde weinig emoties bij ernstige gebeurtenissen.
Ze merkte het op mijn werk , ze kwamen er bij mij niet meer doorheen, er waren wat ongeruste collega’s naar mijn teamleider gegaan op mijn werk om te vragen of het wel goed met mij ging.
Ik had het zelf niet door, ik ging maar door en door terwijl het thuis er wel uit kwam, ik kon al boos worden op Martijn als hij een pannetje op het verkeerde vuur zetten, ook hij herkende mij niet meer, hij gaf regelmatig aan dat hij de oude Merith miste, dit deed me ondertussen wel pijn maar ging door, ik had inmiddels zo’n grote muur om mij heen gebouwd dat mensen daar echt niet meer door heen kwamen ‘ althans dat dacht ik ‘.
Ik kreeg ondertussen een gesprek op mijn werk, zelf ben ik hulp gaan zoeken, iemand die er onafhankelijk in staat.
Weer ga je een achtbaan in, een achtbaan van gesprekken, wat waren mijn valkuilen ? waarom ben ik zo labiel ? waarom zo obstinaat ? al die waarom vragen heb ik op papier gezet.
Alles heeft te maken wat je door heel je leven heen mee maakt, het moet er een keer uit komen hoe sterk je dan ook wel niet lijkt aan de buiten kant.
Eind maart kreeg ik een stempel op me gedrukt van de bedrijfsarts : BURNOUT 
Daar sta je dan met je goeie gedrag, wie wilt dat nu? Ik niet hoor en gaf ook al aan op mijn werk dat wel even te bewijzen, ik zij toen al over een maand ben ik er weer hoor, dan werk ik gewoon weer hele dagen.
Dus niet, het proces werd daardoor alleen maar vertraagd, ik accepteerde niet waar ik in was beland, ik geloof achteraf zeker dan 50% uit acceptatie bestaat van je eigen problematiek, wil je dit niet inzien kom je ook geen steek verder.
Ik heb het afgelopen jaar een hoop geleerd, ben een hele andere ‘Merith’ geworden.
wij zijn dit jaar stil gezet in ons leven, het gaat niet altijd maar even vanzelf , een mens wikt maar God beschikt.
Ook op kerkgebied lieten wij alles even los, wij konden niet meer geloven, waarom moest ons dit overkomen ?
Totdat dezelfde vrienden die met oud & nieuw ook bij ons zaten zeiden : ga toch is met ons mee naar de kerk, dat hebben we toen gedaan.
Die zondag kregen wij een preek, wat ons allebei nog steeds is bij gebleven : God beslist in ieder zijn leven wat er gaat gebeuren, God heeft voor ieder mens zijn eigen doel en zo ook voor ons, dat voelde wij heel sterk, wij zijden ook tegen elkaar, dit is voor ons bedoeld, en geloof me God is ontzettend goed voor de mens, tel je zegeningen elke dag opnieuw, kijk vooruit, Hij wil wat met jou/jullie in je leven.
Zo ook wij, wij hebben ons afgelopen jaar ingeschreven voor adoptie, een doel om naar uit te kijken !
Wij hopen jullie de komende jaren zeker op de hoogte te houden met onze verhalen over de adoptie procedure.
 
Als laatst wil ik jullie mee geven, ik deel dit verhaal heel bewust.
Ik hoop hier mee andere mensen te inspireren, niet op medelijden op te wekken, want dat hebben wij echt niet nodig.
Martijn & ikzelf vormen samen een team, samen staan wij sterk, ons zal je nooit negatief horen praten over het leven, kijk vooruit ga op je knieën en vraag om Zijn hulp, want met Zijn hulp kom je er !