vrijdag 22 december 2017

Jaaroverzicht- Team Koedood.


22 december- 2017.

 
Als ik zo is terug kijk naar onze vorige blogs dan denk ik :  wat gaat de tijd toch ontzettend hard.
Ik weet nog goed dat we september 2015 onze brief op de post hadden gedaan om ons officieel aan te melden  voor de adoptie procedure, nu zitten we al weer eind 2017, we hopen over anderhalve week het nieuwe jaar in te gaan, wat zal ons dit jaar te wachten staan?
Ik wil een korte terug blik geven over het afgelopen jaar.

Waar we begonnen in eind januari met onze verplichte VIA cursus : Het doel van deze bijeenkomsten is om aspirant-adoptieouders voldoende informatie te geven om een weloverwogen keuze te kunnen maken om al dan niet te adopteren. Er wordt aandacht besteed aan de thema’s die in adoptiegezinnen speciale aandacht verdienen. Dat zijn: de biologische ouders, de voorgeschiedenis van het kind, verlies en rouw, hechting, identiteit en loyaliteit en wensen en grenzen rond het te adopteren kind. Ook is er gelegenheid om met andere aspirant-adoptieouders van gedachten te wisselen.
Half maart hebben we deze VIA cursus af mogen ronden en ons wachten toen een volgende stap, we zouden wachten totdat we bericht zouden krijgen om ons medisch te laten keuren.
Martijn en ik hebben ooit een afspraak met elkaar gemaakt, als er post binnen zou komen wat ook te maken heeft met onze adoptie zouden we dit samen open maken. ( hoe cliché klinkt dit maar het is dus wel waarheid 😊 )
Al vrij snel naar de VIA cursus op een zaterdag kregen we een brief op de mat, ik was aan het werk en Martijn appte mij een foto door met een envelop van de raad, en zoals gezegd heeft meneer netjes gewacht met het open maken van deze brief, uit mijn werk snel samen de brief open gemaakt en daarin stond vermeld dat we ons medische mochten laten keuren, dit voelde als weer een stap die we af mochten gaan ronden.
Na dat we een doktersbezoek hadden gehad en de brief weer terug hadden gestuurd begon het ‘ lange’ wachten voordat we een oproep kregen voor de raadsgesprekken, en zoals jullie wel mee hebben kunnen lezen is het wachten niet altijd vanzelfsprekend gegaan.
Martijn is gedurende dit jaar op adoptie gebied altijd optimistisch geweest, ik stelde soms termijnen in voor mezelf.
Wat bedoel ik hiermee ? een voorbeeld voor jullie : Toen ik de raad belde afgelopen augustus gaf de mw. aan de telefoon aan dat het nog wel tot volgend jaar kon gaan duren eer dat we überhaupt gebeld zouden worden voor ons eerste gesprek, bij mij zakte de moed in de schoenen en ik dacht hoe komt er ooit aan dat wachten een eind, Martijn daar in tegen zij toen al, meer kom op, geloof mij nu maar het gebeurt echt wel eerder.
En warempel, had die toffe peer van mij toch nog even gelijk ook, zo plotseling belde de mw. Van de Raad ons in oktober op om een eerste afspraak te plannen, en nee niet voor over 2 weken, nee direct die dag er na al, zo ook geen rede dus om zenuwen te creëren.
Het eerste gesprek moesten we elkaar een beetje aftasten, zowel de raadsmedewerkster en wij zelf, we liepen het gebouw uit en ik zij tegen Martijn nog, is dit nu echt wat ze willen ? ons ondersteboven schudden ? maar ik zag dat natuurlijk op dat moment verkeerd in want met alle goede bedoelingen, ik snap heel goed dat de raad dit allemaal moet weten, het adopteren van een kind is niet zomaar iets, het gaat om een mensenleven.
Ons 2e gesprek ging over onze levensloop, dit gesprek was ook echt fijn, de raadsmedewerkster die wij hadden deed dit beroep al 9 jaar en je merkte aan haar dat ze veel ervaring had ook met het doorvragen van bepaalde dingen, dit gaf ons echt een enorm goed gevoel.
Ons 3e gesprek was bij ons thuis, deze stond in het teken van special need, na dit gesprek gaf de raadsmedewerkster aan dat wij een beginseltoestemming zouden gaan krijgen, dit gaf voor ons zo een enorme opluchting, en natuurlijk er waren er zoveel om ons heen die zijden als jullie dat niet krijgen dan klopt er iets niet, maar hee, wacht maar tot je zelf in dat schuitje zit 😊 , dan wil je soms ook niet al te positief denken, al proberen we dat natuurlijk wel, maar ben soms zo bang dat ik mezelf blij maak met een dooie mus, omdat adoptie juist een weg is met pieken en dalen.
Gisteren hadden we eigenlijk ons rapport inzage, deze verviel omdat de raadsmedewerkster toch nog een aantal vragen had voor ons voor in ons rapport, daarom werd dit een bel afspraak, wederom was ik zenuwachtig, waarom? Geen idee, ik blijf voor bepaalde dingen toch iets wat nerveus, Martijn daarin tegen niet hoor, die voelt zich zo relaxt op dat moment en zit mij dan alleen maar op een verschrikkelijke irritante manier te irriteren 😊😊 ( toch ist een lieverd hoor, maar hij ken mij zo snel op de kast jagen )
Vandaag was dus eindelijk het moment daar, we mochten ons rapport inkijken, ze maken een samenvatting van de gesprekken die gevoerd zijn en deze komen dan in je dossier.
MAAR HO IS FF, WIJ HEBBEN TOCH EEN PRACHTIG RAPPORT, en ja ik was hier zo onwijs blij mee, ze heeft ons zo onwijs goed omschreven, we kregen allebei een rapport voor ons die we door mochten lezen, we mochten de tijd nemen die we nodig hadden en soms hoorde je ons allebei zachtjes gniffelen met wat er in stond, ik lees vrijwel snel, Martijn is rustig en die leest elke regel nog is 2x over, wat uiteindelijk resultaat gaf, want een paar kleine foutjes stonden er in maar dit ging de mw. van de raad direct recht zetten.
Ik vond het zo mooi om te lezen hoe zij ons zag, ze heeft ons 3x gezien maar toch heeft zij een beeld van ons gekregen wat compleet klopt, respect voor hun werk en dat hebben we ook even benoemd want ik geloof zeker dat dit pittig werk is om al die aspirant adoptie ouders te screenen.
Ons dossier word nu naar het ministerie gestuurd, en vanuit daar zal er een beginseltoestemming worden opgestuurd naar het door ons uitgezochte bemiddelingsbureau en ons rapport zal ook daarheen gestuurd worden, dit rapport zal straks ook worden vertaald in het land van herkomst van ons toekomstige adoptiewonder.
Weer een stap afgerond , en weer zullen we nu de wachttijd in gaan op een volgende stap, dit zal het intake gesprek worden door het door ons uitgezochte bemiddelingsbureau, weer een hele andere fase, maar wat zijn we dankbaar dat we deze stap nog in dit jaar hebben mogen afronden!
raadsmedewerkster gaf vandaag ook toe dat ze het redelijk snel voor ons heb kunnen afronden omdat we op veel dingen ons al hadden voorbereid en ook al veel hadden ingelezen, ze vond de samenwerking erg fijn en ze merkte dat we wat deden met de informatie die ze aan ons verstrekte.
Op naar 2018, wat zal er dan ons te wachten staan?, we weten zelf ook dat we er voorlopig nog niet zijn, maar als we zo terug kijken hebben we ook al heel wat bereikt.
Wij willen jullie ook vanaf deze plaats enorm bedanken voor het medeleven die wij altijd krijgen, dit d.m.v. kaartjes / cadeautjes en alle reacties die jullie ons altijd geven na het plaatsen van een Blog, dit doet ons goed en geeft ons moed om verder te gaan.
Bovenal beseffen wij heel goed dat er nog Een is die boven ons staat, bidden jullie met ons mee dat de procedure zo spoedig mag blijven verlopen ?
Bij deze willen wij jullie ook liefdevolle feestdagen toewensen en een voorspoedig 2018 !

 
Liefs Martijn & Merith.




De weg van lang wachten, veel geduld.
Maar wel een pad in liefde gehuld.
De weg waarin liefde overwint,
waar al zielsveel gehouden wordt van een
nog onbekend kind.
Het uitkijken naar het omarmen,
om een kinderhart te verwarmen

maandag 20 november 2017

Verloop adoptieprocedure

Omdat vele van jullie graag weer een blog wilde lezen over het verloop van onze procedure heb ik besloten om toch maar weer is wat op papier te zetten. 
Hoe gaat het nu met ons ? Waar ging onze laatste blog over , heb hem even er bij gepakt, het ging over de raad van de kinderbescherming , iets wat ons een lange tijd bezig hielt, we gaven al aan dat de weg van adoptie veel pieken en dalen kent.
Nu zitten we in november , wat is er de laatste tijd allemaal gebeurd :

Martijn is begin juli voor zichzelf begonnen , iets wat ik nog steeds spannend vind maar waar Martijn erg nuchter in staat , hij zat al in de interieurbouw maar bij is nu ZZP’er geworden , hij huurt zich in bij bedrijven en af en toe neemt hij zelf een klus aan , wat ik het spannende er aan vind is dat er altijd onzekerheid is , is er wel werk genoeg ? Maar Martijn probeert mij er elke keer weer van te overtuigen dat er werk zat is in die branche en dat ik me moet proberen er bij neer te leggen, nou zal je vertellen dat dat nog aardig lastig is , maar ik doe mijn best! 
Martijn kreeg 5 weken geleden een bedrijfsongeval , iets waar je geen rekening mee hou wat uiteraard logisch is , maar toch het gebeurde.
Ik werd gebeld , ik stond op punt om naar mijn werk te gaan en ik werd gebeld door de spoedeisende hulp , voor dat telefoontje had ik gesproken met de raad van de kinderbescherming , ik had een mevrouw aan de telefoon die niet veel begrip had voor ons als wachtende aspirant adoptie ouders , ik legde nogal gefrustreerd mijn telefoon er op en prompt werd ik gebeld door een anoniem nummer , wat er door mijn gedachte ging was : natuurlijk een enquête, kan er ook nog wel bij, normaal pak ik geen anonieme nummers op maar nu dacht ik , ik lus je rauw :) , ik noemde mijn naam, en de mevrouw aan de andere kant zei: goedemiddag je spreek met de spoedeisende hulp van het IJseland ziekenhuis , ik slikte even en ik dacht  shit dit is geen enquête , de vriendelijke mevrouw aan de telefoon zij schrik niet maar je man is net afgevoerd met de ambulance , hij heeft een bedrijfsongeval gehad, de vragen stroomde door mijn lijf maar iets blokkeerde in me, ik vroeg wel: leeft hij nog , man man man ik schrok me naar, op zulke momenten besef je des te meer dat het de liefde van je leven is en dat je zielsveel van hem hou en dat je hem glad niet kan missen.
Op het eerste gezicht was het best heftig , hij had een veer van een garage deur tegen zijn gezicht aan gekregen , zag er heftig uit . Maar Hee ik heb bijna mijn knapste man weer terug, het heelt heel netjes en hij heeft er gelukkig geen last meer van , de dokter sprak van een wonder dat hij niet in zijn ogen terecht was gekomen. 
In die week bleef martijn thuis van zijn werk , ik ging naar mijn werk en ik had nog gezegd : martijn wel bellen hè als het niet gaat !  Uit mijn werk keek ik op mijn mobiel en ik zag dat hij 5 x gebeld had , ik schrok me naar natuurlijk , ik belde hem terug en zei schat gaat het wel ? Het gaat prima gaf hij aan , maar de Raad voor de Kinderbescherming heeft gebeld en die wilde een afspraak maken en het kan zelfs MORGEN al , mens ik zal je vertellen de adrenaline gierde door mijn lichaam , ik huh ? Hoe dan ? We zouden toch volgend jaar toch aan de beurt zijn ? Hij vroeg me nog om te kijken of er op mijn werk mogelijkheden waren om eerder naar huis te kunnen om toch maar de volgende dag naar de raad te kunnen gaan , ik snel overleg gepleegd en ze wilde op mijn werk dolgraag mee werken hieraan dus ik kreeg  er toestemming voor.
Ik zal je vertellen , je heb geen tijd om te stressen , tijdens onze VIA cursus die we eerder dit jaar al hadden gevolgd gaven ze aan dat het een pittig onderzoek was , uiteraard hou je dat in je achterhoofd en je neemt wel wat spanningen mee , de volgende dag mocht ik werken en ik ben eerder naar huis gegaan , volop in de stress dat we te laat zouden komen , we moesten in hartje Rotterdam wezen , precies ging er brug voor onze neus open , ik weer in de stress , martijn rustig en die zij nog tja hier kan je toch niks aan doen. 
Gelukkig ruim op tijd aangekomen , zaten we daar te wachten , tot het moment dat er een vrouw aan kwam lopen en die stelde zich voor dat zij onze raadsmedewerker werd en zij zou ons het gehele traject begeleiden , het eerst gesprek verliep ‘goed’ je weet niet wat je kan verwachten , ze gaf zelf al aan dat het niet niks is en dat er pittige gesprekken zullen gaan volgen , na een uurtje stonden we weer buiten , Martijn was overigens een heus attractie beeld , hij zag er natuurlijk bond en blauw uit , ik heb me soms wel geamuseerd hoor, net of ik hem een paar tikken had gegeven 😝 
Na het gesprek zei Martijn , laten we hier gelijk maar een hapje eten , want in de file komen we toch wel te staan , en wij hebben een afspraak samen , elke stap die we maken vieren we samen door ergens een hapje te eten , maakt niet uit waar , want dit keer werd het de Burger King , Haha ; sjiek eten met een bond en blauw gezicht ging natuurlijk niet op, dus dan maar ordinair friet en burgers eten , smaakte overigens heerlijk ! 
Na dat we ongegeneerd gegeten hadden kregen ik nog mooie schoenen van manlief ( wat een schatje is het toch hè ) en zijn we weer de auto ingestapt , op de terug weg even langs onze beste vrienden gereden om ons verhaal te doen, die zijn altijd overenthousiast en willen alles weten wat uiteraard ook helemaal niet vervelend is en wat we alleen maar fijn vinden.

De raadsmedewerkster had gelijk een vervolg afspraak gemaakt.
We hadden 2 weken de tijd om onze levensloop op papier te zetten , en jawel dit moesten minimaal 4 kantjes worden tot maximaal 8 kantjes , Martijn krabbelde al op zijn hoofd en dacht hoe ga ik dit voor elkaar krijgen.
Ik had binnen no time 8 kantjes vol, met al dat gepraat van mij , maar helaas had ik nog lang niet alles op papier staan dus ik moest een hoop in gaan korten , ik vond alles leuk om te vertellen , maar dat was de bedoeling niet , uiteindelijk na 2 weken konden we allebei onze levenslopen doorsturen , waarna een vervolg afspraak snel volgde , ze liep onze levensloop na en ze vroeg aan het einde van het gesprek die anderhalf uur duurde hoe we het vonden , ze gaf zelf aan dat ze het een fijn gesprek vond , dat gaf de burger weer wat moed.
Uiteraard blijft het spannend , en dat beseffen we maar al te goed , binnenkort hebben we onze 3e afspraak staan en die staat in het teken van de special need , als je met de adoptieprocedure begint moet je open staan voor special need, er word van ons gevraagd om ons hier goed in te verdiepen , dit is erg belangrijk voor je raadsrapport , alles komt daarin te staan.
Uiteraard verdiepen we ons daar goed in zodat we weten wat we willen ! 
Wat ik bedoel met dat het spannend blijf , dat is dat de raadsmedewerkster ons een positief of een negatief advies mag gaan geven , zij zal kijken of ze ons geschikt vind voor het adopteren van een kindje , het blijft dus de komende tijd erg spannend , we Hopen en Bidden of we de kracht mogen blijven krijgen om positief te blijven denken , en dit lukt ons tot op heden erg goed , we houden elkaar echt wel op de been , we blijven positief en we voelen ons echt gedragen. 
We zijn blij met al die lieve mensen die achter ons staan en soms dromen we wel eens even weg over het feit dat we misschien over een aantal jaar wel een lief klein mensje mogen verwelkomen , we hopen dat we snel onze beginseltoestemming mogen krijgen , dan mogen we ons gaan aanmelden bij het desbetreffende bemiddelingsbureau ; uit welk land het kindje word geadopteerd horen jullie tzt. 
Bij vragen mogen jullie ons altijd berichten , tevens zal dit waarschijnlijk de laatste blog zijn die openbaar word gezet , de volgende blogs gaan wij toch beschermen met een wachtwoord , dit om de privacy te waarborgen voor ons toekomstige wereld wondertje.
Willen jullie met ons mee bidden dat de procedure voorspoedig mag verlopen? 
 
 
 
Bede
 
Als ’t niet gaat, gelijk ik wil
maak, o Heer, mijn harte stil.
Laat mij ook in angst en strijd
weten, God, dat Gij er zijt.
 
Is het leed mij haast te zwaar,
laat mij voelen, ‘Gij zijt daar!’
die in alle nood en pijn,
Méér dan elke vriend wil zijn.
 
Als verzoeking mij soms tart,
en in opstand is mijn hart,
geef, dat ‘k dan alleen begeer,
dicht bij U te zijn, o Heer!
 
Als ’t niet gaat, zoals ik wil,
maak, o God, mijn harte stil.
Laat, hoe moeilijk het ook schijn
Uw wil Heer, de mijne zijn.
image1.jpeg

vrijdag 4 augustus 2017

Adoptie Update ;


Adoptie een weg waarin je veel pieken en dalen mee zal maken.

Aankomende september is het alweer 2 jaar geleden dat we samen onze brief op de post hebben gedaan richting stichting adoptie voorzieningen, dat moment vergeet ik gewoon niet meer je kijkt elkaar aan en zegt dan ook echt : ook wij zijn nu in een langdurige verwachting.

Aan het begin van je adoptie traject weet je ook glad niet waar je verwachtingspatroon kan liggen, je verdiept je uiteraard in de procedure zelf en je ontmoet ook wel verschillende mensen die zelf een kindje geadopteerd hebben of zelf ook in het adoptie traject zitten, hier kan je steun en kracht uit halen omdat deze mensen zelf ook weten wat de procedure in houd.

 Laats zette ik een update op onze blog, over hoe het nu met ons ging en omdat het al een poosje stil was geweest.

Toen deelde we jullie mee dat we er van uit konden en mochten gaan dat in september de Raad vd kinderbescherming langs zou komen.

Maar helaas is niets minder waar, van de week heb ik zelf contact opgenomen met de raad van de kinderbescherming, om te vragen hoelang het ongeveer kon duren voordat de gesprekken plaats konden vinden, mw. Gaf aan dat ze dit een lastige vraag vond en gaf ook toe dat de adoptie op dit moment van latere zorg was, ik stond een beetje perplex van dit antwoord, op de vraag waarom adoptie op dit moment het ondergeschoven kindje is kreeg ik als antwoord, mw. Sorry maar er zijn op dit moment te veel probleem gevallen binnen Nederland waar onze zorg als eerste heen gaat, ze gaf ons mee dat er op dit moment nog 35 stellen voor ons zijn, en dat we er van uit moesten gaan dat het nog wel een half jaar kon gaan duren, het was op zich een fijn gesprek hoor, de desbetreffende mw. Vond het ook vervelend gaf ze toe.

Na dat ik de telefoon neer had gelegd kreeg ik toch wel een domper over me heen, er schiet van alles door je heen, tja ook dit hoort dus bij adoptie, we kunnen hier wel over in gaan zitten maar we hebben besloten om dat niet te gaan doen 😊 , uiteraard heb ik een aantal dagen echt wel gehad dat ik er van baalde, maar goed; als dit het ergste was geweest… gelukkig is dat niet zo.

 

We wachten nu gewoon heel rustig af totdat de raad zich komen melden wanneer ze langs willen komen.

Vele mensen vragen zich af wat de raad komt doen, dit staat hieronder beschreven :

Het ministerie van Veiligheid en Justitie vraagt advies over de aanvraag aan de Raad voor de Kinderbescherming. De Raad voor de Kinderbescherming onderzoekt of de aanvrager geschikt is als adoptieouder. De raadsonderzoeker kijkt naar de sterke kanten, die het kind bescherming zullen bieden, en naar mogelijke risico's voor het kind in het aankomend gezin. Het onderzoek bestaat uit:

  • Gesprekken
    De raadsonderzoeker stelt vragen over kinderwens, motivatie, relatie, andere kinderen, godsdienst, inkomen en sociaal netwerk. Hij vraagt ook naar het levensverhaal van de aanvrager: hoe heeft hij zijn opvoeding ervaren, hoe heeft hij bijzondere gebeurtenissen verwerkt en welke invloed hebben deze ervaringen op opvoedvaardigheden.
  • Gezondheidsverklaring
    De raadsonderzoeker vraagt om een gezondheidsverklaring. Die verklaring moet door een onafhankelijke arts zijn afgegeven, dus niet door de huisarts van de aanvrager. Het is belangrijk dat een adoptiekind een stabiel thuis krijgt. Gezondheidsklachten of een handicap van de aanvrager kunnen veel aandacht vragen. Dit kan een risico vormen voor het kind.
  • Onderzoek naar strafbare feiten
    De raadsonderzoeker kijkt of de aanvrager strafbare feiten heeft gepleegd sinds zijn 12e jaar. Hiervoor vraagt hij een uittreksel op uit het Justitieel Documentatie Systeem. Bij strafbare feiten bekijkt de raadsonderzoeker of deze een risico vormen voor een adoptiekind.
  • Psychologische test
    Als de aanvrager 42 jaar of ouder is, mogen er volgens de wet geen risicofactoren meer zijn. Een extra onderdeel van het raadsonderzoek is dan een psychologische test.

Het besluit om een kind van een ander te willen verzorgen, opvoeden en adopteren moet een weloverwogen keuze zijn. Als blijkt dat de aanvrager vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaat of zwanger is, dan wacht de raadsonderzoeker met het onderzoek. De raadsonderzoeker wil na de behandelingen of de zwangerschap weten of de aanvrager nog steeds voor adoptie kiest.

 

 

Nu staat hierboven dat het adopteren van een kindje een weloverwogen keuze moet zijn, hier zijn wij ook zeker van overtuigd dat dit zo is.

Wij denken dat het voor de mensen langs de zij lijn het moeilijker is om er in te komen wat adoptie nu echt inhoud , waarom ? vaak krijgen we opmerkingen naar ons toe zoals  :

-          Dat je dit nu echt wilt ? het lange wachten , zoveel gesprekken .

-          Het kost zoveel geld, dat je daar niet tegen aanloopt, waarom moet het allemaal zo veel kosten ?

-          Het lange wachten moet je allemaal wel willen hoor, ik zou daar geen geduld voor hebben.

 

De eerste opmerking over dat je dit echt wilt, JA ! dit willen we echt, het is voor ons een weloverwogen keuze, en die maak je samen en niet alleen, je gaat je gevoel volgen en dat doen wij nog steeds.

En inderdaad, de kosten liggen relatief hoog op adoptie gebied, maar dat hebben wij er zeer zeker voor over en we gaan er voor samen.

Het lange wachten kan je ook de andere kant van bekijken, probeer het is in te zien met dat wij nog kunnen genieten van de kleine onverwachtse dingen om ons heen, het plotselinge nachtjes weg gaan of het geen zin in hebben in het eten koken dus ergens snel een hapje eten, snappen jullie ? natuurlijk word je geduld echt wel is op de proef gesteld maar voor nu moet je al het negatieve wat rondom adoptie word verspreid is in het positieve draaien, geloof mij nou maar dan kom je een heel end.

 

En daarbij mogen we ook vertrouwen dat er altijd Een boven ons staat, niets is uit toeval.



 

woensdag 21 juni 2017

Adoptieprocedure

Even een kleine update over onze adoptie , we krijgen de laatste tijd best wat vragen hoe het dr nou mee gaat.
Adoptie bestaat vooral uit het lange wachten en vooral een hele lange adem kunnen hebben , het gaat niet in een sneltreinvaart en dat hoeft wat ons betreft ook echt niet.
We hebben in maart onze 5 cursusdagen af mogen ronden , daarna zijn de papieren op de post gegaan richting de raad vd kinderbescherming om te vermelden dat we die dagen allemaal hebben bijgewoond , de raad van de kinderbescherming neemt het dan verder op en vanzelf kregen we een dikke envelop toegestuurd dat we ons medisch mochten laten keuren , dit mag niet bij je eigen huis arts dus we moesten een onafhankelijke huisarts zoeken , die hadden we snel gevonden en we konden ook binnen no-time terecht, we hadden een ontzettend toffe dokter die het helemaal leuk vond dat hij een steentje bij kon dragen aan ons traject, en we moesten hem zeker beloven dat als we eenmaal een kindje hadden dat we hem ook een kaartje moesten sturen 😅, altijd leuk van die over enthousiaste mensen !
Toen we ons medisch gekeurd hadden mochten de papieren weer terug gestuurd worden richting de raad vd kinderbescherming , en daar liggen ze nu alweer een poosje , nu is het wachten tot ze bij ons langs komen thuis , ze komen 1 keer bij je thuis en we mogen daar 2 keer langs komen , zo gaan ze kijken wie wij nou zijn en gaan ze uit zoeken of we geschikt zijn om een kindje op te nemen bij ons thuis , de wachttijden in Rotterdam zijn relatief lang , we mochten uitgaan van rond september / oktober , ook dit wachten we rustig af.
Tot nu toe vermaken we ons prima , we zijn allebei druk met ons werk.
Martijn heeft begin dit jaar besloten om per 1 juli voor zichzelf  te gaan starten , dit vind ik super spannend , martijn staat er wat nuchterder in , wat maar goed is ook want anders kom je nergens.
Hij zal gaan starten als ZZP interieur/afbouw , dus daar gaat manlief zich volledig op focussen , wat ik alleen maar heel fijn vind, hij heeft er echt plezier in dus ik geloof vast en zeker dat het goed mag komen.
Ik werk zelf ook 32 uur in de week , dus ik ben ook het merendeel van de straat af , verder vermaak ik me zeker met alle lieve nichtjes en neefjes en vriendjes en vriendinnetjes om me heen , ik voel me echt een gezegend mens! En ik ben ook zo dankbaar dat ik me zo mag voelen , omdat ik weet dat het ook zo anders kan wezen.
En uiteraard heb ik ook mijn mindere dagen , maar wie heeft die nou niet ? Ik heb geleerd om al het negatieve in het positieve te draaien en dat gaat me op de dag van vandaag nog steeds goed af!
Zodra er nieuws is hou ik jullie zeker op de hoogte , ik vind het tof dat er zoveel mensen zijn die ons willen volgen tijdens onze adoptie procedure , al dat medeleven doet ons zo goed !
En het zijn de kleine dingen die het doen , elk jaar met vader/moeder dag staat er van mijn lieve schoonfamilie een cadeautje voor ons klaar , en het gaat er heus niet om dat we wat krijgen maar wel om het gebaar wat ze daarmee willen laten zien, dat ze aan ons denken .
Als we onze beginseltoestemming mogen krijgen zullen wij ook met een website (blog ) gaan beginnen die gesloten is , daar zal je een wachtwoord voor moeten invullen , dat doen we heel bewust omdat we de privacy voor ons toekomstige wereldwondertje willen waarborgen , tzt mag je ons zelf om dat wachtwoord vragen , dan zal je die zeker krijgen.

🙋🏼

donderdag 9 maart 2017

Ode aan mijn Martijn :)

Op zo'n dag als vandaag , zonnetje schijnt door mijn ramen heen naar binnen, ik lig ziek op de bank, klein griepje te pakken, maar dat weerhoud me niet om weer even wat op papier te zetten..



Ik zat is terug te denken aan de afgelopen jaren, ik had het er van de week is over met iemand, die zei dat hij dit jaar alweer 25 jaar getrouwd zou zijn , het vliegt gaf deze man toe.
Nu hopen wij zelf eind mei 4 jaar getrouwd te wezen , mega wat is de tijd gevlogen en wat is er dan in 4 jaar veel gebeurd. 
Veel ups maar ook zeker downs die er tussen zaten , maar wat ben ik blij met een man als Martijn aan me zeide , hoe cliché dat ook klinkt maar een betere vent had ik niet kunnen treffen , hij die mij altijd weer vrolijk maakt als ik verdrietig ben , hij die een arm om me heen slaat als ik gefrustreerd ben.
 
 

Nog even terug te komen op die 4 jaar huwelijk , mensen gaan er maar vanuit dat je gewoon kinderen krijgt hè? Ik zou bijna willen zeggen mensen denken tegenwoordig kinderen te nemen ! Het is allemaal zo vanzelfsprekend volgens hun , zo krijgen we wel eens van die vragen:

  • hoelang zijn jullie getrouwd ? Dan zeggen we terug , oh bijna 4 jaar. Huh 4 jaar al ?? En al kinderen ? Nee helaas nog geen kinderen, oh joh geniet er nog maar even van zolang het nog kan want die vrijheid ga je nog missen. 

  • Jullie zijn ook al weer een poosje getrouwd hè? Uhm ja klopt ☺️ , dan valt er vaak een lange stilte en je hoort ze bijna denken,  vaak komt er dan uit , wil je ze nog niet ? Of kan je ze niet krijgen , gelukkig ben ik niet op m'n mondje gevallen en zeg ik vaak wel waar het op staat.

  • Jullie hebben een dubbel loon, het kan niet anders zijn dan dat je bakken met geld heb dus dat kan je makkelijk uit geven 😂, joehoe mensen ; verdiep je anders even in de kosten van adoptie , want die zijn erg realistisch hoor, al hebben we dat er uiteraard zeker voor over hè , met alle liefde zelfs, en krijg nu ook geen medelijden met ons , want dat is echt niet nodig🙈 

Hierboven dus een aantal opmerkingen die we dus regelmatig krijgen , tegenwoordig kan ik er soms ook nog wel is stiekem om lachen , natuurlijk doet het je wel eens pijn , maar echt mensen er is meer in het leven dan alleen kinderen hè, ik zeg nu heel vaak tegen mensen , dat we nu heel bewust genieten van onze tijd samen , pas nog ... we zaten in de auto onderweg naar een bruiloft er stond file... de volgende dag moesten we allebei werken maar we dachten, Hee na ons werk kunnen we wel ff een een nachtje weg gaan , zo gezegd zo gedaan , een heerlijk nachtje weg geboekt naar hartje Nijmegen, we hebben genoten met een Grote G. 
  
Ik heb respect voor Martijn hoe hij omgaat met onze kinderloosheid , vaak positief , soms verdrietig en dat mag ook zeer zeker. 
 
 
 
 
 

 

 
Ik geniet stilletjes als ik zie hoe hij met onze nichtjes en neefjes omgaat , Ome martijn is altijd in voor een spelletje voetbal of verkleedpartijtjes als prinses. 😂🎀
Als ik martijn zo bezig zie met die kinderen dan denk in altijd jij zal later de beste Papa worden van onze wereldwonder, ik geniet er nu al van ...
 
 






Volgende week Dinsdag hopen we alweer de 4e cursus te hebben van onze adoptie, de cursus telt 5 dagen dus dit is de ene laatste en dan dus weer op naar een volgende stap van de vele , we genieten elke keer weer met het maken van de kleine stapjes , en zo maken we er dus ook elke keer weer een klein feestje van als we een cursusmiddag hebben afgerond.


Bedankt voor het lezen van deze blog , leuk om elke keer weer terug te lezen dat jullie het leuk vinden om ons te volgen, deze keer wat meer foto's er bij gezet om een kijkje te nemen in ons leven💪🏻 

Liefs Martijn & Merith 

woensdag 1 februari 2017

Definitief van start :)


Tijdens het schrijven van deze blog staat er op de achtergrond zachtjes een cd aan en zit ik met mijn kopje thee op de bank.

Ik neem jullie even mee terug in de tijd : het jaar 2015.

Juist, daar begon het gisteren mee.

Oh wat waren Martijn en ik zenuwachtig gisteren , want ja gisteren hadden we toch echt onze officiële start, onze 1e adoptie cursus.

Waarom wilde ik jullie mee terug nemen in de tijd? Omdat het daar ook mee begon, je moest je eigen gaan voorstellen, en nee dat hoefde we niet zelf te doen, je moest het stel wat naast je zat vragen gaan stellen over hunzelf en hun verleden en zo mochten wij hun in de groep voorstellen, en dit had ook een wisselwerking, zo stelde hun ons voor in de groep.

Iets waar ik best tegenop zag, aan de ene kant kijk je er erg naar uit dat het eindelijk van start gaat, maar aan de andere kant moet je, je eigen wederom weer kwetsbaar opstellen.

De mensen die gisteren aan ons gevraagd hebben hoe we de 1e cursus ervaren hadden gaf ik 3 woorden.

-          Intensief

-          Tranentrekkers

-          Maar zeker de moeite waard

 

Ik zal uitleggen wat we hier mee bedoelen, het intensieve vond ik toch wel dat je in een onbekende groep je verhaal moest vertellen, en ook je beweegredenen voor adoptie, natuurlijk heb je zat om te vertellen, maar toch hè, het is gewoon net even anders.

 

De tranentrekkers vond ik toch wel de beelden die ze ons lieten zien, een biologische moeder die afstand neemt van haar kind, hoe heftig moet dit geweest zijn ? moet je indenken moeders onder ons, dat jij er zelf bij ben dat je kind aan de adoptie ouders gegeven word, nu vind ik wel dat dit verhaal 2 kanten heeft; de moeder van het kindje vertrouwt het JOU wel toe, en het is ook niet voor niks, moest ze het kindje anders dood maken( dit is iets wat ze zelf ook zij) ? ze gunt haar kind ook nog een goed leven, en dat is iets wat zij zelf niet kunnen bieden, dit vond ik wel heel confronterend, en nog wat; ik geloof zeker dat God met een ieder van ons een doel heeft, en zo heeft Hij dat met deze kinderen ook.

Maar het was zeker de moeite waard, je leert hoe je moet omgaan met bepaalde situaties.
Een hoop mensen in onze nabije omgeving vragen zich af waar al die cursussen nou eigenlijk nodig voor zijn, een stel wat zwanger raakt hoeft toch ook geen cursus te volgen?

Ze bereiden ons wel voor op wat komen gaat, en geven daar een fijne begeleiding bij, iets wat zeker nodig is in dit hele traject.

 

Gisteren werd duidelijk in het nieuws dat de verontrustende verhalen over het stoppen van de gehele adoptie gelukkig niet door gaat, dit werd ons gelijk medegedeeld, hierbij de link als je het nog even na wil lezen.


 

Hoe nu verder ?

 We hopen om de 2 weken een cursus te hebben en dit gedurende 5 keer, nu dus nog 4x.
Daarna zullen we wachten op de Raad van de Kinderbescherming, die zullen diversen bezoekjes afleggen aan het thuisfront.
Als alles goed mag verlopen, hopen we eind dit jaar ons te kunnen gaan inschrijven bij een adoptie-bureau, maar zover is het voorlopig nog niet,  maar er is een begin, volgens andere adoptieouders rijd het treintje weer voor ons ! J

 
Ik merk dat vele niet eens weten wat adoptie nou werkelijk inhoud, het zal een intensieve tijd worden waar pieken en dalen zich zullen afwisselen, schroom niet om te vragen hoe het allemaal in zijn werk gaat en hoe het er voor staat, wij zijn er tot nu toe erg open in geweest richting de buitenwereld en zijn van plan dit ook te blijven doen, maar wat we ook zeker beseffen is dat we deze weg niet samen zijn opgegaan maar dat er altijd nog Een boven ons staat, we willen jullie dan ook vragen om te Bidden voor al deze lieve kleine kwetsbare kinderen in de wereld die zo eenzaam zijn en die geborgenheid zoeken.

 

Lieve groet,

Martijn & Merith.

 

Wat de toekomst brengen moge,
mij geleidt des Heren hand;
moedig sla ik dus de ogen
naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen;
Vader, wat Gij doet is goed!
Leer mij slechts het heden dragen
met een rustig kalme moed!

Heer, ik wil Uw liefde loven,
al begrijpt mijn ziel U niet.
Zalig hij, die durft geloven,
ook wanneer het oog niet ziet.
Schijnen mij Uw wegen duister,
zie, ik vraag U niet: waarom?
Eenmaal zie ik al Uw luister,
als ik in Uw hemel kom!

Laat mij niet mijn lot beslissen:
zo ik mocht, ik durfde niet.
Ach, hoe zou ik mij vergissen,
als Gij mij de keuze liet!
Wil mij als een kind behand'len,
dat alleen de weg niet vindt:
neem mijn hand in Uwe handen
en geleid mij als een kind.

Waar de weg mij brengen moge,
aan des Vaders trouwe hand
loop ik met gesloten ogen
naar het onbekende land.

 
 
 

maandag 4 juli 2016

Samen staan we sterk 💙

Ik zat zo is te denken , mensen vragen veel wanneer we weer een blog tevoorschijn toveren, nou goed bij deze dan maar niet geheel alleen gericht over onze adoptie, want daarover hebben wij weinig te melden.

Afgelopen februari hebben we onze eerste informatiebijeenkomst gehad, deze was verplicht om door te gaan met het verdere vervolg van onze adoptie, toen werd ons al verteld dat we nog een jaar moeten wachten tot we onze vervolg cursus gaan krijgen , mensen vroegen ons ook van : vind je dat nou niet te lang , nog een jaar wachten ?
Nee wij vinden het persoonlijk niet te lang.
Wij vinden dat als je klaar ben voor de adoptieprocedure, je er van te voren al bij neer moet kunnen leggen dat het zolang duurt, het duurt pak hem weg 5 jaar maar je kan het ook zo zien , als het ons gegeven is dat we 5 jaar van elkaar kunnen en mogen genieten , we maken echt tijd voor elkaar vrij en genieten nu nog enorm van de vrije tijd.
Zo doen we veel met onze nichtjes en neefjes waar we dolgelukkig van worden.
Er zijn om ons heen verschillende zwanger waar we ook gewoon heerlijk van mee kunnen genieten , ik kijk uit naar al die kleine kindjes die we straks mogen gaan knuffelen.
Voor ons zal die tijd ook zeker gaan komen , we staan samen sterk en genieten van de lieve mensen om ons heen die altijd maar weer voor ons klaar staan.

Ik hoop dat iedereen die aan dit traject is begonnen of die er mee bezig zijn of geen kinderen kunnen krijgen positief in het leven blijf staan , zo kom je echt alleen maar verder, en uiteraard heb ik ook zo m'n tijden gehad dat het niet lekker liep, maar ik ben door deze tijd alleen maar sterker geworden.